Αναρτήθηκε από: aedegreece | 14/02/2012

ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ Ιστορικό μυθιστόρημα 1940-1941

Απόσπασμα από το βιβλίο της  Ελένης Αποστολίδου- Λουκάτου

 «Στην ανατολή του ήλιου»

… Αυτοί οι Έλληνες, αυτές οι γενιές του 1940-1941 και πρωτίστως οι στρατιώτες, έκαμαν το όνειρο αληθινό. Γιατί, πλάι στο εθνικό το σύμβολο, ύψωσαν της καρδιάς το ηθικό, το αόρατο σύμβολο, με δυο λέξεις γραμμένες πάνωθέ του:                        ΠΑΤΡΙΣ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . . . . .

Εμείς οι μυριο-ταλαιπωρημένοι την ώρα που γλυτώναμε από την τρέλλα της μάχης, είχαμε να αντιμετωπίσουμε έναν άλλο μικρό, μικρούτσικο εχθρό, την αιμοβόρα ψείρα. Όχι πως την ώρα της μάχης μάς σέβονταν και δεν μας ρούφαγαν το αίμα οι ψείρες «μας»! Ναι, «μας», γιατί είχαμε γίνει ένα εμείς κι αυτές. Όχι λοιπόν ότι μας σέβονταν, αλλά πού καιρός να τις αισθανθούμε και να ασχοληθούμε μαζί τους. Έτσι ξεψειριζόμασταν μονάχα στην ώρα της … σκόλης και ξυνόμασταν με μανία μέχρι που ματώναμε. Ύστερα τις «συλλαμβάναμε» και με ιδιαίτερη ικανοποίηση εκδικούμαστε τα αιμοβόρα ζωΰφια σπάζοντάς τα ανάμεσα στους αντίχειρες – στα νύχια – τσακ-τσουκ, τσακ-τσουκ σε μια μονότονη χορωδιακή εκτέλεση.

Σε λίγο αποκαμωμένοι αποσυρόταν ο καθένας στον εαυτό του, για τον λυτρωτικό ύπνο με τα βλέφαρα βαριά σαν μολύβι. Άλλων δεν έκλειναν από την μεγάλη υπερένταση, αλλά όλων δεν έκλειναν όταν βάρυνε ο χειμώνας και το ψύχος έγινε αφόρητο, φονικό. Τότε κάτω από τις χλωμές φεγγαραχτίδες, συχνότερα μέσα στο σύμπυκνο σκοτάδι της παγερής νύχτας που την ασπρογάλιαζε το χιόνι, οδηγό στη σκέψη μας είχαμε το φως μονάχα της καρδιάς μας, να μας φωτίζει στης έλπισης το λύχνο.

Μάχες γεμάτες αυταπάρνηση! / Θυσία στο βωμό της λευτεριάς! / Τρόπαια αθάνατα στης τιμής το βάθρο! / Μύρο και αγίασμα στη χάρη της πατρίδας!

Το ιστορικό ΟΧΙ των Ελλήνων στις 28 Οκτωβρίου 1940, χάρισε στην οικουμένη το ουράνιο νόημα της ελευθερίας. Ανθοβόλησε τους νοητούς κήπους της με τα άνθη των ανθρώπινων αξιών! Την πότισε με των ιδανικών τα νάματα, από τον ολόφλογο πυρρίχιο χορό των ηρώων της, τον μέχρι αυτοθυσίας!

Εκείνη, η οικουμένη, συγκινημένη κι έκθαμβη, εξυμνούσε το μεγαλείο της ελληνικής φυλής.

Μούσα ορθοκύματη και πάλι η Ελλάδα, μεταλάμβανε εαυτήν και τον άνθρωπο της γης.

Με το άγιο αίμα των παιδιών της! / από το δισκοπότηρο / της ιερής μεγαλοσύνης τους!

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

«ΕΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΣΚΛΗΡΑ ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ. ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΕ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ» Εφημ. Ελλην. Μέλλον 5.12.40

Αρματωμένη και αόρατη

ιέρεια

στο φως το ηθικό λουσμένη

          Ω! Ψυχή του Έλληνα μαχητή!                                  Ε.Α.Λ.

. . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . .  . . . . . . . .

Ηχούσαν οι σάλπιγγες για την έφοδο με θούρια. Ριγούσαν οι κορυφές κι αντιβούιζαν οι ράχες. Ανέμιζε η γαλανόλευκη κι εμείς δονούμασταν στη θωριά της σαν να είχε πνοή, σαν να ήταν ζωντανή. Να! Η ίδια η Ελλάδα υψωμένη! Και ορμούσαμε. Τα πάντα σε συναγερμό: όπλα, άντρες, ένστικτο, συναίσθημα, αξίες και πατρίδα …

Είναι οι καταραμένες οι μάχες ανθρωποφάγες. Δοκιμάζουν την ψυχή του ανθρώπου. Ληστεύουν την ελπίδα, κατατρώγουν τ’ όνειρο. Αιώνιοι Μινώταυροι τρυγούν την ανθισμένη νιότη, κορφολογώντας το ζηλευτό απάνθισμα του ανθρώπινου γένους, προτού προλάβουν τ’ άμοιρα παλικάρια να ρουφήξουν το χυμό που δικαιούνται από τη ζωή. Προτού να χαρούν την άνθισή τους, να μεστώσουν, να δώσουνε καρπό, να αισθανθούν γεμάτα. Να … ζήσουν!

Καταλήγει η ζωή τους λουλούδι απροστάτευτο στα χέρια των απάνθρωπων δυνατών, που ηδονίζονται να το μαδούν λες κι είναι μαργαρίτα.

Μακάρι να μην γίνονταν ποτέ πόλεμοι. Ποτέ! Να μην είχαμε ήρωες πολέμου μήτε «Αθάνατους», μνήμες πικρές και ελεγεία. Κ υ ρ ί ω ς   ν α   μην   ε ί χ α μ ε   τ ά φ ο υ ς   η ρ ώ ω ν.  …

Advertisements

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: